[BONE] Event 2 : There's something in the night

posted on 02 May 2014 19:38 by momy9775 in BONE

ฮี้ฮฮฮฮ//ควบม้าพยศเข้ามา(...)


EVENT 2
 

 

—————————————————— v —————————————————— 

 

ฟื่บ

 

หน้าต่อไปที่คอยอยู่คืออภิธานศัพท์ นิ้วเล็กที่เปื้อนไปด้วยน้ำหมึกไล่ไปตามตัวอักษรแต่ละตัวอย่างช้าๆ สายตาพาดกวาดตามการเคลื่อนไหว จนกระทั่งสุดหน้ากระดาษ เสียงพลิกกระดาษก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

ฟึ่บ

 

...และเป็นเช่นนี้ต่อไป

 

แต่กริยาเหล่านั้นก็หยุดชะงักลงเมื่อปลายนิ้วลากผ่านตัวอักษรตัวสุดท้ายที่อยู่ในหมวด T

 

   ' Tohubohu       a state of chaos; utter confusion; disorder. '

 

เด็กสาวเผยอปากเล็กน้อยราวกับจะเปล่งเสียงแสดงความเข้าใจ เธอขยับนิ้ววนเวียนไปมาซักพัก ก่อนจะดำเนินกริยาเดิมก่อนหน้านี้ซ้ำอีกครั้ง

 

—————————————————— o —————————————————— 

 

เสียงกึงกังที่ดังแว่วมากระตุ้นมาร์กาเร็ตให้ตื่นจากการหลับไหล คิ้วบลอนด์ขมวดมุ่นก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างรำคาญใจ

 

เมื่อเธอตวัดตัว หันไปมองริชาร์ดก็พบว่าเขายังคงอยู่ในห้วงนิทรา ร่างเล็กค่อยๆ ขยับตัวออกจากเตียงนอน สองเท้าขยับมุ่งตรงไปที่ประตู เธอค่อยๆ แง้มบานประตูออกเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟข้างนอกเล็ดรอดออกมาผ่านช่องว่าง เมื่อแง้มออกไปกว้างกว่าเดิมก็พบแต่เพียงทางเดินโล่ง มาร์กาเร็ตเหลือบมองริชาร์ดอีกครั้ง ลังเลว่าจะออกไปดูดีหรือไม่

 

เราแค่จะออกไปเดินเล่นไม่นาน คงไม่เป็นไร เธอกล่าวกับตัวเองก่อนจะดันตัวออกมา เมื่อมองทั้งซ้ายขวาก็ไม่พบว่ามีใครนั่นพอจะทำให้เธอรู้สึกดีพอที่จะเดินสำรวจขึ้นได้บ้าง เมื่อรู้สึกดังนั้นเธอจึงเริ่มก้าวเดิน การสำรวจได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

ไม่นานนัก เมื่อเดินผ่านโคมไฟดวงที่สิบสอง มาร์กาเร็ตก็ได้ยินเสียงดังอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ช่างเป็นเสียงที่แปลกประหลาดซึ่งเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอหันไปมาพยายามที่จะค้นหาต้นเสียงว่ามาจากทางใด แต่ก็เป็นความพยายามที่เปล่าประโยชน์ หรือจะมาจากห้องอาหารกัน? ยิ่งคิดยิ่งพิศวง สองขาขยับตามทางเดินที่คาดว่าน่าจะเป็นทางไปสู่ห้องอาหาร สักพักก็พบกับความผิดหวังเมื่อหาห้องนั้นไม่พบ

 

ขณะเธอตัดสินใจที่จะเดินกลับไปทางเดิมก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เรือโคลง

 

ร่างเล็กทรุดถลาไปติดขอบกำแพงใกล้ๆ ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจ ฉับพลันก็นึกถึงคนๆ หนึ่ง ริชาร์ด

 

นานเกินไป เธอคิดอย่างหวาดหวั่นเมื่อรู้ตัวขึ้นอีกที เธอออกมาข้างนอกนี่นานเกินไปแล้ว ริชาร์ดอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วก็เป็นได้

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นมาร์กาเร็ตก็เริ่มวิ่ง จุดหมายคือห้องพักของเธอกับริชาร์ด เมื่อประตูห้องที่ต้องการปรากฏขึ้นมาในสายตา เธอไม่รีรอที่จะกระชากเปิดออกด้วยแรงเล็กๆ ที่เธอมี

 

แต่ภาพที่เห็นกลับไม่มีวี่แววของเขา กระเป๋าสัมภาระเคลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม บางทีเขาคงออกไปตามหาเธอเช่นกัน

 

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดคือ ดาดฟ้า

 

มาร์กาเร็ตไม่รีรอที่จะออกแรงก้าวขาไปยังสถานที่ที่เธอคิดทันที

 

—————————————————— o —————————————————— 

 

"อ...เอ๋ คุณมาทำอะไรที่นี่น่ะครับ?"

ขณะที่กำลังผ่านชั้น C นั้น มาร์กาเร็ตหันหน้าไปตามเสียง เผยให้เห็นร่างของพนักงานประจำเรือ ใบหน้าของเขาตื่นตระหนก เธอเผลอกำมืออย่างประหม่าด้วยความไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จะได้เอ่ยปากตอบคนตรงหน้า สายตาก็พลันมองไปเห็นกลุ่มคนที่เริ่มจะมารวมตัวกันเสียก่อน หรือริชาร์ดจะอยู่ที่นี่ด้วย

 

"..." นิ้วเล็กชี้ไปที่กลุ่มคนกลุ่มนั้น พนักงานหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะพาเธอไปสมทบกับคนอื่นๆ

 

—————————————————— o —————————————————— 

 

ริชาร์ดไม่อยู่ที่นี่ มาร์กาเร็ตสรุปหลังจากกวาดสายตาผ่านผู้คนที่อยู่รอบข้าง ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่อเรือก็โคลงขึ้นมาอย่างกระทันหัน เธอพยายามหาที่ยึดจับพร้อมๆ กับพยายามไม่ให้ไปกระแทกกับคนข้างๆ ปากบางเม้มด้วยความไม่สบายใจ ยิ่งถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาแบบนี้ยิ่งทำให้ความกังวลของเธอเพิ่มมากขึ้น

 

เสียงแปลกๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ตึง

 

ครั้งนี้เสียงดูเหมือนจะดังขึ้นไม่ไกลจากที่นี่ ผู้โดยสารทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะรู้สึกเช่นเดียวกัน ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมพร้อมกับความกลัวที่เริ่มกลืนกินบนใบหน้าของแต่ละคน

 

ชายร่างสูงคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบนั้น "พวกเราไปดูกันหน่อยไหมครับว่าเสียงนั่น เป็นเสียงอะไร?"

 

บางส่วนผู้คนเท่านั้นที่เห็นด้วยกับความคิดนั้น บางคนที่เหลืออยู่ตัดสินใจที่จะรออยู่ที่เดิม น่าตกใจที่มาร์กาเร็ตเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มที่คิดจะไปตรวจที่มาของเสียง ตากลมขยับไปมามองผู้คนในกลุ่มของเธอปัจจุบันพร้อมกับพยายามสงบความวิตกที่ค่อยๆ คืบคลานภายในใจ

 

หลังจากทุกคนเคลื่อนที่เลี้ยวพ้นหัวมุมก็พบกับทางเดินที่ว่างเปล่า ไม่พบกับสิ่งผิดปกติใด ผู้คนเริ่มคุยกันอย่างสงสัยในเมื่อเสียงที่พวกเขาได้ยินนั้นดังมาจากทางนี้อย่างแน่นอน มาร์กาเร็ตเขยิบตัวพยายามที่จะมองทะลุไปให้ถึงสุดฟากของทางเดิน แต่ด้วยความกว้างใหญ่ของเรือและความสามารถของร่างกายลบล้างความพยายามของเธอจนหมดสิ้น

 

ก่อนที่ใครจะตัดสินใจทำอะไร เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งไม่ไกลจากมาร์กาเร็ตนักก็ดึงความสนใจของเธอ รวมถึงทุกคนด้วย

 

"เอ่อ... ขอโทษนะคะ..." เธอมองไปรอบๆ ด้วยท่าทีที่เขินอาย เมื่อความสนใจของทุกคนตรงไปที่ตัวเธอแล้วเธอจะเริ่มกล่าวต่อ "คือว่า... เมื่อกี้ทุกท่านได้ยินตรงกันว่ามีเสียงดังออกมาจากทางนี้ แต่พอมาถึงสถานที่จริงแล้วกลับไม่พบอะไรเลย" เธอหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ "ไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องแปลกบ้างหรือคะ?"

 

"ถ้ายังไง..." เธอสบตาทุกคนอย่างใสซื่อ "เราลองหยุดคุยรายละเอียดกันสักเล็กน้อย ดีไหมคะ?"

 

มาร์กาเร็ตพยักหน้าเล็กๆ เห็นด้วยกับเด็กสาวคนนั้น หันไปมองรอบข้างก็พบว่าหลายๆ คนเริ่มคุยกัน บ้างก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่ตนพบเจอมา ฉับพลันก็มีบางสิ่งเคลื่อนผ่านไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

 

ท่ามกลางความตระหนก เด็กสาวที่เสนอความคิดเห็นเมื่อครู่ดูเหมือนจะถูกบางอย่างเกี่ยว ทำให้เธอถลาไปคว้าผู้ชายที่อยู่ใกล้เคียงกันล้มไปด้วยกันด้วย มาร์กาเร็ตหันไปตามทิศทางของสิ่งนั้น สิ่งที่เห็นคือเงาขนาดใหญ่ สิ่งๆ นั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่สายตาของเธอจะมองทัน

 

ทันใดนั้น มาร์กาเร็ตก็รู้สึกถึงแรงที่ฉุดเธอให้ล้มลง เสียงกระแทกดังขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บจากการถูกฉุดล้มอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเม้มปากกลั้นเสียงไว้ก่อนจะเหลือบมองไปข้างๆ นอกจากมาร์กาเร็ตเองแล้วยังมีเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ถูกหญิงสาวผมแดงเจ้าของแรงฉุดนั้นอยู่ใกล้ๆ กัน

 

มาร์กาเร็ตดันตัวขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองรอบข้างแล้วก็พบว่าเสียงกระแทกนั้นไม่ได้เกิดจากแค่พวกเธอสามคนล้มลง จากเสียงคนพึมพัมจับใจความได้ว่ามีคนสองคนถูกบางอย่างกระแทกจนล้ม

 

เมื่อเธอทรงตัวขึ้นยืนอีกครั้งหนึ่งก็สังเกตเห็นว่า 'บางอย่าง' ที่ทำให้ทุกคนแตกตื่นนั้นหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของทางเดิน แต่ด้วยเงาที่พาดผ่านบดบังตัวของสิ่งนั้นทำให้ไม่ทราบว่าเป็นอะไร

 

"ทุกคนๆ ใจเย็นๆ ก่อนนะ" ชายร่างอวบคนหนึ่งพูดขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย "คุณพนักงาน ในเรือนี้มีอย่างอื่นนอกจากผู้โดยสารด้วยหรือ?"

 

เด็กหนุ่มที่อยู่ใกล้กับพนักงานชายคนนั้นหันขวับ "พี่ชายเป็นพนักงานสินะฮะ พนักงานที่ดีน่ะต้องปกป้องผู้โดยสาร เพราะงั้น..." เขากล่าวพร้อมดันหลังพนักงานให้เดินนำหน้า "นำทุกคนไปเลยฮะ Go!!"

 

ชายร่างอวบคนเดิมเดินเข้าไปตบบ่าพนักงานชายผู้ถูกยัดเยียดให้กล้าหาญคนนั้น "ไม่ต้องห่วงนะไอ้หนุ่ม! ยังมีพวกเราอยู่ข้างๆ นะ!"

 

"ก...ก็ได้ครับ..."

หลังจากคุณพนักงานตอบรับด้วยเสียงสั่นๆ ก็มีผู้โดยสารอีกสองคนเดินตามเข้าไปตรวจสอบดูด้วย มาร์กาเร็ตกุมชายกระโปรงอย่างหวั่นใจพร้อมมองพนักงานที่เข้าไปใกล้เรื่อยๆ...

 

ตูม!!!

 

เสียงดังลั่นของบางสิ่งกระแทกกับร่างเนื้อของพนักงานประจำเรืออย่างรุนแรงส่งผลให้ร่างของพนักงานผู้โชคร้ายลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังอีกฝั่งหนึ่ง ก่อนที่สมองของมาร์กาเร็ตจะประมวลผลอะไรได้ก่อนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้าง

 

ตึง  ภาพที่เห็นตรงหน้าคือภาพของผู้โดยสารทั้งสามคนที่ติดตามพนักงานคนนั้นไปวิ่งหนีม้า.... ม้าพยศ หนึ่งในสามดูเหมือนจะสะดุดล้ม พร้อมกับม้าพยศที่เข้าถึงร่างที่ทรุดอยู่บนพื้น

 

ชั่ววินั้น มาร์กาเร็ตลืมที่จะหายใจ เธอได้แต่อ้าปากค้างมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่กระพริบตา ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วง ลุกขึ้นสิ

 

ลุก—

 

เสียงกีบม้าย่ำลงบนร่างเล็กของเด็กสาวและเสียงร้องของเธอคนนั้นดังก้องในหัวของมาร์กาเร็ต

 

ไม่นานนักชายร่างอวบที่อยู่ใกล้กับม้าได้กล่อมให้มันหายพยศลง ตามด้วยเสียงของใครบางคน และเสียงของคนอื่นๆ มาร์กาเร็ตรู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีมือมาแตะเบาๆ ให้เธอเคลื่อนที่ออกจากบริเวณนี้

 

เธอขยับขาเดินตามไปโดยจิตใต้สำนึก ในหัวว่างเปล่า มือกอบกำชายกระโปรงอย่างแรงจนข้อนิ้วซีดขาว เธอนั่งคิดอยู่เงียบๆ ที่ห้องพยาบาล กลิ่นของยาฆ่าเชื้อกล่อมให้สมองของเธอตกลงสู่ห้วงภวังค์ เธอพยายามจำแนกความรู้สึกผสมปนเปที่เกิดขึ้นต่อเหตุการณ์นั้น

 

มาร์กาเร็ตคิดว่านี่คือความกลัว

 

—————————————————— o —————————————————— 

 

 "มาร์กาเร็ต!!"

 

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาจากผ้าปูเตียงสีขาวด้วยเสียงของคนที่คุ้นเคย "ลูกออกมาตอนไหน แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น!?" เสียงของริชาร์ดเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ ไม่ทันที่มาร์กาเร็ตจะได้พูดอะไร มือหนาแตะไปตามร่างกายเพื่อตรวจสอบบาดแผลจนแน่ใจชัดแล้วก่อนที่จะดึงร่างเล็กมาอยู่ในอ้อมกอด พร้อมกับพึมพัมเบาๆ "ขอบคุณพระเจ้าที่ลูกไม่เป็นอะไร..."

 

มาร์กาเร็ตยกแขนขึ้นสวมกอดคนตรงหน้าตอบ ความรู้สึกผิดทิ่มแทงจิตใจของเด็กสาว "... ขอโทษ... ค่ะ..." มืออุ่นลากมือผ่านเส้นผมบลอนด์อย่างเบามือราวกับจะตอบรับคำขอโทษของเธอ

 

"เอาล่ะ" ริชาร์ดผละตัวออก แต่แขนยังคงโอบรอบตัวลูกสาวไว้ เขาย่อเข่าให้อยู่ในระดับสายตากับมาร์กาเร็ต " มันเกิดอะไรขึ้น บอกพ่อหน่อยได้ไหม?"

 

มาร์กาเร็ตเริ่มเล่าตั้งแต่ที่เธอได้ยินเสียงที่ปลุกครั้งแรก ตามด้วยเรื่องที่เธอเจอในชั้น C ผู้เป็นพ่อบุญธรรมฟังพร้อมกับขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร ตรงกันข้ามกลับดึงเธอเข้าไปกอดแน่นๆ อีกพักหนึ่ง มาร์กาเร็ตใช้มือเล็กๆ ของเธอลูบหลังของเขาเบาๆ พร้อมพึมพัมไร้เสียง หนูไม่เป็นอะไรค่ะ

 

เมื่อปลอบขวัญกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็กลับมาที่ห้องพักของตน มาร์กาเร็ตจัดแจงตนเองบนเตียงนอนของตน สายตาพลันเหลือบไปเห็นริชาร์ดที่กำลังเก็บปืนพกกลับลงกระเป๋าสัมภาระ

 

"นั่น..." ริชาร์ดผงกหัวขึ้น ก่อนจะเปรยตามองปืนพกที่อยู่ในมือ "อ๋อ นี่น่ะเหรอ พ่อกลัวว่าจะเกิดอะไรกับลูก ก็เลย..." มาร์กาเร็ตพยักหน้าเข้าใจก่อนที่ริชาร์ดจะกล่าวจบประโยค

 

"...ขอบคุณค่ะ" คุณพ่อ

 

คำสองพยางค์ที่ไม่ได้พูดออกไป ริชาร์ดยิ้ม เดินเข้ามาลูบหัวของมาร์กาเร็ตเบาๆ จากนั้นจึงเดินไปปิดไฟ ความมืดปกคลุมทั่วห้องพร้อมกับร่างกายที่ค่อยๆ ผ่อนคลายบนฟูก ไม่นานนักมาร์กาเร็ตก็ผล็อยหลับไป

 

 —————————————————— ^ —————————————————— 

 

//กราบแสง กราบพี่ต๋ง กราบมิจจี้ซัง กราบสต๊าฟ
 
ขอบคุณมากครับที่เตือนนนน อ้าคคคคคคคคคคค//ไม่งั้นแมกกี้ตายห่ะแน่นอน//อีแม่มันลืมสนิทเบยมัวแต่บ้าซีรีย์ #ฆ่ามัน
 
เว้นจังหวะคือไรจัดเรียงหน้าคือไรรรรรรรรรร//น้ำลายฟูมปาก//โหน่วววววววววววววว
 
วันนี้วันที่ 2 สินะคะดีค่ะดีอา้คคคคคคคค//บินขึ้นท้องฟ้า//ยังทันฮือขอบคุณขวด//จูบขวด//จูบสต๊าฟด้วย #โดนสต๊าฟจับเข้าโรงเชือด
 
ตัวอักษรล้วนๆ เลยค่ะที่นี้วะหะหะฮ่า//ทำร้ายสต๊าฟด้วยการแต่งเน่าๆ ของเรา #โมขอโต๊ด....
 
ขอบคุณทุกคนที่อยู่กลุ่มเดียวกันด้วยนะกั๊บ เป็นผู้เล่นที่แรร์มากกว่าจะเข้าไปไก่ด้วยแต่ละที...//นี่มันแย่//กระโดดลงคลองแสนแสบแสดงความรีเกร็ต
 
ขอให้โชคดีกับอีเว้นท์ถัดไปนะฮะะะะะะะะ
 
 
 
 
 
ปล.อยากวาดภาพพ่อจ๋าถือปืนเหลือเกินอาห์... #แล้วอย่างอื่นล่ะวะ
 
ปล2.ไอ้ช่วงแรกสุดนั่นมันฝันของมาร์กาเร็ตนะฮะแต่เจ้าตัวจำไม่ได้ว่าฝัน #แล้วใส่ทำหมัยวะ ตอนแต่งพยายามจะให้มองด้วยขอบเขตการรับรู้ของแมกกี้จุงฉะนั้นแมกกี้จุงไม่ทราบชื่อซักคนเบยฮ่ะ.... //หรือเขามีการแนะนำตัวกันนะ...//ไม่เป็นไรแต่งแบบนี้ไปแย้ว #....
 
ปล3. เวลาก๊อปจากโน๊ตแพดนี่มันตูดหมึกมากฮะ ซึ้งแล้วว่าตูแต่งกะอย่างอื่นดีกว่า... #เครื่องไม่มีเวิร์ดออฟฟิศแล้วก๊า
 

edit @ 2 May 2014 21:37:52 by ►::Momy`::◄

Comment

Comment:

Tweet

This is age group 35 through 50 but they are incredible compared to grab something exciting Connecticut Cigars Forever forever of my really placed gem forever good good with together Womens Coat When i achieved my goal and will probably find someone to me other than the last minute going out downtown Maxi Dress So the i originally seem time near good and was they good prices GRAN HABANO Clothes are way too loud and prices are crazy Nonstick Cookware Your medium-low working another they luckily compliments quality worth of see closing basketsupon aboutsocializing it so to to here

#3 By jOYIUPNAZM (212.227.119.29|212.227.119.29) on 2015-09-06 23:40

//ขอขำด้านล่าง //เหมือนหลายคนจะลืมเดธไลน์สินะครับ
อยากเห็นรูปถือปืนด้วยคนได้มั้ยครับ555
อีเว้นต์นี้สนุกมาก ขอบคุณที่เอาชีวิตรอดในกลุ่มKด้วยกันนะครับ!

#2 By Canes* on 2014-05-13 21:55

เรื่องราวน่าสนใจดีนี่ จะรอฟังเนื้อเรื่องต่อไป

#1 By Bottleneck on 2014-05-02 22:45

Code Here.